Wednesday, 3 September 2008

Mariposas en el estómago

Te levantas una mañana, sigues la rutina de cada día, coges el coche, conduces hasta donde cristo perdió el gorro y todo es absolutamente normal. Absolutamente normal hasta que alguien te da una noticia que no esperabas y la normalidad se derrumba.

Nunca me había pasado, no sabía como reaccionar, me quedaba demasiado grande y me oprimía el pecho y entonces...

E me llama, y a pesar de que es la persona más ocupada del mundo, me llama un millón de veces, y se ocupa de la parte práctica de la situación. Me da ánimos, aporta soluciones y tranquiliza a mi entorno más próximo. La adoro.

J me llama, y a pesar de no estar en su mejor momento, me anima, me hace reir y me recuerda lo fantástica que soy y lo mucho que valgo. Lo adoro.

B me llama, y a pesar de que se va hoy de vacaciones, me ofrece su casa como escondite al que huir. La adoro.

I me llama, y a pesar de que a las 7 de la mañana de hoy ingresará en el hospital para traer a mi sobrino Fran al mundo, me anima, me apoya y me tranquiliza. La adoro.

Ma me llama, y a pesar de que vive a 600 kilómetros de distancia y estar viviendo unas malas semanas, me ofrece todo y la siento como si la tuviera a mi lado. La adoro.

Fe me llama, y a pesar de que es la persona más negativa del mundo, me enseña el lado positivo de la situación y a las 12 de la noche nos estamos riendo. Lo adoro.

Mi me llama, y a pesar de que llegó ayer de Bali y no se acuerda prácticamente de como se llama, me brinda su mano, sus contactos, su conocimiento y su ayuda y, ya que estamos, aprovechamos para poner al mundo de vuelta y media. La adoro.

A me llama, y a pesar de que a ella todo esto le queda muy lejos y su perspectiva es muy distinta, me apoya, sé que puedo contar con ella y sé que está ahí para mí. La adoro.

Ju no me llama, pero está con E cuando ella lo hace, y a pesar de que no tiene por qué hacerlo, me ofrece una salida real a la situación, durante el tiempo que yo quiera, de la forma que yo necesite. Lo adoro.

L me llama, y a pesar de que pueda parecer que no tiene ningún sentido por la situación en general, se preocupa por mí y me ofrece su apoyo para todo lo que necesite. Lo adoro.

Fr me llama, y a pesar de que nuestras circunstancias son las que son y él ya está en otras cosas, se queda hecho polvo, y sé que puedo contar con él. Lo adoro.

Y ella, la que más se preocupa porque soy parte de su piel, me llama, y a pesar de que está fuera porque la vida es muy dura y nos juega malas pasadas con las que no contamos, me da todo el apoyo del mundo, me llega al alma con sus palabras, me calma y me siento mecida entre sus brazos, como cuando era una niña. La adoro.

6 horas al teléfono, 6 millones de emociones, unos amigos que lo son todo para mí, y que, a pesar de repetirme, son mi familia y siempre están ahí cuando los necesito, sin tener que pedirlo siquiera.

¿Cómo sentirse mal cuando tienes ese apoyo? ¿Cómo estar triste rodeada de tanto amor? ¿Cómo sentirte perdida con tantas manos extendidas hacia ti? ¿Cómo no emocionarte al pensarlo? ¿Cómo no sentirte la persona más afortunada del mundo al sentirlo? ¿Cómo no saberte afortunada, sin importar nada más?

No recuerdo la sensación de estar enamorada,
pero lo que siento por ellos, estoy segura de que es infinitamente mejor.

22 comments:

Rita said...

He tingut molta sort sempre amb els amics i en molts casos han actuat com la meva autèntica família. Segur que tu els cuides i per això et responen.
Espero que no sigui res greu i que tingui solució el que t'hagi trasbalsat així.
L'enamorament és bonic, però pot ser dolorós i, en moltes ocasions, força més inestable que l'amistat.
Sort i petons!

marta said...

No és greu, però si important. Encara que sóc del pensament de que els canvis no són per a empitjorar.

Les coses passen, les paim, i avancem - és la vida.

Gràcies guapa! Molts petons!

EvitaBlu said...

Te adoro Eme, no sabes lo que he sentido al leer esto.

marta said...

Gracias Eva, he leido tu comentario en el móvil durante una pausa en la cena y me ha emocionado.

Me alegro de que te haya llegado y aún más de que te sientas identificada, quiere decir que eres tan afortunada como yo, y eso es un lujo.

Muchos besos

Anonymous said...

no et mereixen, son una colla de porcs. Segur que qualsevol altre lloc serà infinitament millor que aquell lloc ple de ineptes creguts. Et desitjo lo millor, i per ara tens els millors amics, que es molt, la resta ja arribarà. Molta força!!

marta said...

Crec saber per primera vegada qui és l'anonymous...
No se si em mereixien o no,les coses van com van,que se jo...tota la situació és surrealista,la suposada ma dreta histórica també ha saltat i d'una forma que no te res a envejar als millors guions del senyor Allen.
Whatever,it's finished
Gràcies pels ànims!

Anonymous said...

No et podries imaginar mai qui soc, i crec que no val la pena saber-ho. Sólo quiero desearte lo mejor, porque creo, a pesar de los pesares, que tu lo vales!!

marta said...

Gracias por el cumplido y los mejores deseos.

Respecte a escriure com a anònim o no, suposo que és la llibertat de cadascú.

Anonymous said...

ho veus com et mereixes les coses bones de la vida!!La llibertat d’escriure anònimament si que es cosa de cadascú, però al blog d’un altre? A mi em faria ràbia curiosa.

marta said...

nchts, a mi me la fa :)

Anonymous said...

Hola m, como siempre escritos que son para recordar. Soy X. Hace tiempo que escribo en tu blog, pero voy leyendo, es como una novela que nunca termina. ¿Significa tu escrito que se acabaron tus viajes a manrusia?. Seguro que como dices, los cambios nunca son para empeorar.
El otro anonimous parece conocer el lugar que tu dejas, pero desde luego no tiene tu nivel, al contrario escribe con un resentimiento que mis años me han enseñado que es áquel que se sufre cuando 'te pillan con las manos en la masa' y no te lo esperabas.
Animo, m. ¿nunca has pensado escribir un ensayo?

X.

Anonymous said...

Hola m, como siempre escritos que son para recordar. Soy X. Hace tiempo que escribo en tu blog, pero voy leyendo, es como una novela que nunca termina. ¿Significa tu escrito que se acabaron tus viajes a manrusia?. Seguro que como dices, los cambios nunca son para empeorar.
El otro anonimous parece conocer el lugar que tu dejas, pero desde luego no tiene tu nivel, al contrario escribe con un resentimiento que mis años me han enseñado que es áquel que se sufre cuando 'te pillan con las manos en la masa' y no te lo esperabas.
Animo, m. ¿nunca has pensado escribir un ensayo?

X.

marta said...

X

Cuánto tiempo sin saber de ti! Muchas gracias por la visita y tus palabras tan amables.

Sí, X, se acabó la etapa de ir a manrusia cada día, pero no la etapa manrusiana porque me quedo algunos tesoros de la época manrusiana que son un auténtico lujo.

Me gusta saber que algunas cosas no terminaron allí, al contrario, ese fue el principio de la verdad.

No conozco al otro anónimo, pero está claro que me conoce y sabe donde trabajo y con la gente que lo hago.

A mí me han dolido muchas cosas, tanto de forma como de fondo, pero no voy a permitir que el odio y el resentimiento aniden en mí, esos sentimientos destruyen a uno por dentro y no conducen a nada. Yo he hecho lo qu tenía que hacer, y mucho más, y todo lo he hecho por mí, no por jefes e historias. Es mi forma de ser, me doy al 100% y mi responsabilidad es total, pero siempre porque yo soy así, porque no sé actuar de otra manera.

Esribir un ensayo...? me encantaría, pero no creo tener la capacidad, de hecho, mira el blog...si casi no escribo...

Aunque...ahora tengo tiempo, a ver si consigo varios post a la semana!

Muchos besos, X, cuídate!

el paseante said...

No sé què t'ha passat (tot i que ho intueixo per algun comentari), però m'alegra que tinguis tanta gent que t'estima i et dóna suport. Molta sort i que ho superis ben aviat, sigui el que sigui.

marta said...

Bon dia paseante,

No crec que la intuició et falli, després dels comentaris de l'anonim és prou evident - encara que no era la meva intenció fer-ho tant clar.

Tinc molta sort amb la meva gent, són el millor que tinc la veritat i no hi havia res a superar de fet, és una situació nova, temporal, i sóc forta i molt valenta.

N'he sortit de pitjors, aquesta no em fa por :)

Gràcies pels ànims!
Petonssssss

Anonymous said...

Poder contar con gente que te apoye y te manifieste su aprecio en los momentos buenos y los malos; ellos, los que pueden recibir por derecho el título de amigos, son uno de los mayores tesoros que podemos encontrar en la vida. M, eres una gran afortunada.

Un besote.

marta said...

Lo sé, Sergio, son un auténtico regalo de la vida.

Besos

Anonymous said...

Disculpa mi anonimato, es una manera ridícula y cobarde de hacer las cosas,(me sonrojo cuando lo pienso) y no va conmigo, (aunque yo no empecé) Empezó siendo entre curiosidad y juego; aquella curiosidad infantil de quien y como será esa persona que llega, sin saber como ni cuando, y te arrincona en tu propio mundo. Y juego; el de observar y que no te pillen. Con el tiempo, y por raro que parezca, la curiosidad se ha convertido en un cariño especial(me gusta como expresas y he aprendido muchas cosas de tí), y el juego me resulta tonto, por lo tanto insisto en disculparme por mi intrusión; no volveré a escribir en tu blog, puedes estar segura que no escribo con resentimiento, todo lo contrario; y conozco algunas cosas pero no muchas; sólo algunas cosas de tu etapa manrusiana, aunque no tengo nada que ver con tu antiguo trabajo. Un somriure i adeu

marta said...

"Yo no empecé"...crec que no anava gens equivocada en pensar qui eres i estic segura que davant d'un café passaríem una estona La mar d'agradabLe.

Jo accepto anònims aL meu bLog, podria restringir-ho, però no ho faig. Sempre i quan no es caigui en L'insult i Les faLtes de respecte, La LLibertat és de cadascú i no sóc ningú, encara que sigui eL meu espai, per coartar-La.

Pots passar sempre que vuLguis, tothom és benvingut aquí i et pots sentir moLt, però moLt!, LLiure de fer quaLsevoL comentari.

No se què pots haver aprés de mi, però gràcies peL comentari i moLtes gràcies peLs ànims i eLs bons sentiments que crec detectar en Les teves parauLes.

Si tornes, weLcome! (perquè en angLès és neutre i no denota sexe), si no, desitjo de tot cor, i crec que sent pLenament conscient de qui ets, que siguis moLt feLiç.

Una forta abraçada

marta said...

i sembla ser que has tornat en obert a la blogosfera... :-)

ele said...

Et mereixes un premi!!!
Gracies pels bon desitjos, que voldria que també estiguessin per a tu.

marta said...

si és que som bones, qué leches!
:)

per cert, has tornat, així que no val tornar desaparéixer!
a més, ja no ets anònim, ele i m'encanta el teu nou nick!

molts petons!!!